Türkçe / English / العربية / Kurdî / Ελληνική / Français / Italiano / Español / россия / Deutsch / արեւմտահայերեն
#BENHEPBURADAYDIM
Evimiz neresi? Doğduğumuz yer mi? Eşyalarını kendimizin seçtiği yer mi? Kirasını ödediğimiz, mutfağını doldurduğumuz, ilk yemeğimizi yaptığımız yer mi? Yoksa en büyük kavgaları ettiğimiz, en az bir kere kovulduğumuz, kendimizi tanıdığımız, tanıdığımız kendimizden vazgeçmek zorunda bırakıldığımız yer mi? Ya da ilk kez koltuktan kedi tüyü temizlediğimiz, mum yakmayı alışkanlık haline getirdiğimiz, ilk bahar temizliğini yaptığımız yer mi?
Aslında hepsi biziz. Hepsi bizim.
Bir süredir birileri, bizim doğduğumuz topraklara ait olmadığımıza dair laflar ediyor. İthal olduğumuzu, yabancı olduğumuzu, hasta ve sapkın olduğumuzu söylüyorlar. Bu lafları bazen bağır çağır bazen de çok yakınımıza girerek, kulağımıza fısıldayarak söylüyorlar. İçimiz çok rahat. İthal olsak söyleyeceğiz, bununla da bir derdimiz yok ama olmadığımızı biliyoruz. İlk kez âşık olduğumuz sokakları, ilk sevdiğimiz insanları, büyüdüğümüz evleri, okuduğumuz okulları hatırlıyoruz. Anılarımız bize onlardan çok daha yakın. Aklımızın bulanıklaşmasına, kendimizden şüphe etmemize izin vermeyecek kadar berrak.
Anılarımızdan, aşklarımızdan, kavgamızdan güç alıyoruz. Tek bildikleri nefret olanlara inat, güç bela kurduğumuz hayallerimiz sayesinde umutlanıyoruz.
Türkiye’deki LGBTİ+’lar olarak bir süredir karşı karşıya kaldığımız nefret saldırıları bizi elbette endişelendiriyor. Karşımızda kurulan ittifakın büyüklüğünü ve hakkımızda söylenen yalanların etkisini biliyoruz, hayatlarımızın her anında bunların sonuçları ile karşı karşıya kalıyoruz. Ancak yalanlarıyla tekleştiremeyecekleri kadar çeşitli, korkutarak sindiremeyecekleri kadar güçlü ve reddederek yok edemeyecekleri kadar gerçek ve sonsuzuz.
Bu sıralar evlerimizden sokaklara bir ses duyurmaya çalışıyoruz: #BenHepBuradaydım diyoruz. Sizi de bizi izlemeye, dinlemeye, sesimize ses vermeye ve yarınlarımız için anılarımıza sahip çıkmaya çağırıyoruz.
#ALWAYSBEENAROUND
Where is our home? Is it where we were born? Is it the place where we choose our own furniture? Is it where we pay the rent, fill the kitchen, and make our first meal? Or is it where we had our biggest fights, where we were kicked out at least once, where we recognized ourselves, where we were forced to give up the self we recognized? Or is it where we cleaned cat hair from the sofa for the first time, made lighting candles a habit, and did our first spring cleaning?
Actually, it’s all of us. It’s all ours.
For some time now, some people have been saying that we do not belong to the land where we were born. They say that we are imported, that we are foreigners, that we are sick and perverted. Sometimes they shout these words loud, and sometimes they come very close to us, whispering them in our ears. Don’t worry, we feel very comfortable. If we were imported, we would say it; we have no problem with that. But we know we are not. We remember the streets where we first fell in love, the people we first loved, the houses we grew up in, the schools we attended. Our memories are much closer to us than they are. The memories we have are so clear that they do not allow us to cloud our minds or doubt ourselves.
We draw strength from our memories, our loves, our fights. Despite those for whom all they know is hatred; we find hope in our dreams that we build with difficulty.
As LGBTI+ people in Türkiye, the hate attacks that we have been facing for a while are, of course, worrying us. We know the extent of the alliance formed against us and the impact of the lies told about us; we face the consequences of these at every moment of our lives. But we are too diverse for them to unify with their lies, too strong for them to intimidate with fear, and too real and eternal for them to destroy with rejection.
These days, we are trying to make our voices heard from our homes to the streets: #AlwaysBeenAround. We call on you to follow us, to listen to us, to amplify our voices, and to claim our memories for our future.
#كان موجوداً دائماً
أين منزلنا؟ هل هو المكان الذي ولدنا فيه؟ هل هو المكان الذي نختار فيه أثاثنا؟ هل هو المكان الذي ندفع فيه الإيجار ونملأ فيه المطبخ ونعد فيه أول وجبة؟ أم هو المكان الذي خضنا فيه أكبر معاركنا، حيث طُرِدنا مرة واحدة على الأقل، حيث تعرفنا على أنفسنا، حيث أُجبرنا على التخلي عن الذات التي تعرفنا عليها؟ أم هو المكان الذي نظفنا فيه شعر القطط من الأريكة لأول مرة، وجعلنا من إشعال الشموع عادة، وقمنا بأول تنظيف ربيعي؟
في الواقع، كلنا هنا. كلنا هنا.
منذ فترة من الوقت، يقول بعض الناس إننا لا ننتمي إلى الأرض التي ولدنا فيها. يقولون إننا مستوردون، وأننا أجانب، وأننا مرضى ومنحرفون. في بعض الأحيان يصرخون بهذه الكلمات بصوت عالٍ، وفي بعض الأحيان يقتربون منا كثيرًا، ويهمسون بها في آذاننا. لا تقلق، نشعر براحة كبيرة. لو كنا مستوردين، لقلنا ذلك؛ ليس لدينا مشكلة في ذلك. ولكننا نعلم أننا لسنا كذلك. نتذكر الشوارع التي وقعنا فيها في الحب لأول مرة، والأشخاص الذين أحببناهم لأول مرة، والمنازل التي نشأنا فيها، والمدارس التي التحقنا بها. ذكرياتنا أقرب إلينا مما هي عليه الآن. الذكريات التي نحتفظ بها واضحة للغاية لدرجة أنها لا تسمح لنا بتغييم عقولنا أو الشك في أنفسنا.
نستمد القوة من ذكرياتنا، وحبنا، ومعاركنا. وعلى الرغم من أولئك الذين لا يعرفون سوى الكراهية؛ نجد الأمل في أحلامنا التي نبنيها بصعوبة.
بصفتنا أشخاصًا من مجتمع الميم في تركيا، فإن هجمات الكراهية التي نواجهها منذ فترة تقلقنا بالطبع. نحن نعلم مدى التحالف الذي تشكل ضدنا وتأثير الأكاذيب التي قيلت عنا؛ نواجه عواقب هذه في كل لحظة من حياتنا. لكننا متنوعون للغاية بحيث لا يمكنهم التوحد مع أكاذيبهم، وقويون للغاية بحيث لا يمكنهم ترهيبنا بالخوف، وحقيقيون للغاية وأبديون بحيث لا يمكنهم تدميرنا بالرفض.
في هذه الأيام، نحاول أن نجعل أصواتنا مسموعة من منازلنا إلى الشوارع: #كان موجوداً دائماً ندعوكم لمتابعتنا، والاستماع إلينا، وتضخيم أصواتنا، والمطالبة بذكرياتنا لمستقبلنا
#EZHERDEMLIVIRBÛM
Mala me li ku ye? Ma ew cîh e ku em ji dayik bûne? Ma ew cîh e ku em tiştên xwe bixwe hilbijêrin? Ma ew cîh e ku em lê kirê didin, metbexê tijî dikin û xwarina xwe ya yekem çêdikin? An jî ew cîh e ku em herî mezin şerên xwe digirin, ku em qet carekê ji kar derdikevin, ku em xwe nas dikin, û ku em neçar in xwe berdin? An jî ew cîh e ku me yekem car porê pisîkê ji kanepê paqij kir, adet kirinê pêxist, û biharê yekem paqijîya xweya kir?
Bi rastî, em hemû ji wan in. Ew hemû ya me ye.
Ji demek ve hinek kes dibêjin ku em li welêt ku em ji dayik bûne ne, em ne li vir ne. Dibêjin em biyanî, nexweş û perîşan in. Hin carekê ev gotinên bi dawî re qîrînê dikin, hin jî dikan hinekî nêzî me radine û li guhên me de fîsîn dikin. Li ser vê yekê hîsên me aram e. Ger em werehate bûn, em ê bê bêjin; bi vê yekê em kêşeya me tune. Lê em dizanin ku ne. Kolanên ku me yekem car evîndar bûn, mirovên ku me yekem car hez ji wan kir, xaniyên ku me tê de mezin bûn, dibistanên ku em tê de meçûn li bîr tînin. Bîranînên me ji wan pirtir nêzî me ne. Ew hinekî zelal in, ku em nehêlin hişên me bi erebînin an ku em ji xwe guman bikin.
Em hêza xwe ji bîranînên xwe, ji hezkirinên xwe, ji şerên me digirin. Hêviyên me yên ku bi dijwarî me çêkirin digihîjin, her çend kesên ku tenê nefret dizanin hebin.
Wekî kesên LGBTI+ yên li Tirkiyeyê, dîsa em ji ber êrîşên nefretê yên ku ev demeke me digihîjin fikar in. Em dizanin mafên ku li dijî me ne çawa an çi qasî fireh ne û derdora derewên ku li ser me tên kirin çi encamên xwe pêk tînin. Lê em çêtir in ku ew li gel derewên xwe bibin yek, ew pir bi hêz in ku ew me bitirsînin, û ew rasttir in ku wan refûkirinên me hilweşînin.
Di van rojan de em hewl didin ku dengek ji malên xwe bigihînin kolanan: #EzHerdemLiVirBûm. Em we vedixwînin ku li me temaşe bikin, li me guhdarî bikin, dengê xwe bidin me, û bîranînên me biparêzin bo paşeroja me.
#Ήμουνπάντατριγύρω
Που βρίσκεται το σπίτι μας; Είναι εκεί όπου γεννηθήκαμε; Είναι το μέρος όπου επιλέξαμε εμείς τα έπιπλα; Είναι εκεί που πληρώνουμε ενοίκιο, γεμίζαμε την κουζίνα κι ετοιμάζαμε το πρώτο μας γεύμα; Ή μήπως είναι εκεί που είχαμε τους μεγαλύτερους μας καυγάδες , που μας έδιωξαν τουλάχιστον μια φορά, που αναγνωρίσαμε τα εαυτά μας, που ήμασταν αναγκασμένα να εγκαταλείψαμε τον ίδιο εαυτό που αναγνωρίσαμε κι ανακαλύψαμε; Ή είναι εκεί όπου καθαρίσαμε για πρώτη φορά τις τρίχες της γάτας από τον καναπέ, κάναμε συνήθεια το άναμμα των κεριών και κάναμε το πρώτο μας ανοιξιάτικο καθαρισμό;
Βασικά ,είναι όλα όσα είμαστε, είναι όλα μας. Είναι όλα δικά μας.
Εδώ και κάποιο καιρό , ορισμένοι λένε ότι δεν ανήκουμε στη γη όπου γεννηθήκαμε. Λένε ότι ήρθαμε από αλλού, εισαγώμενοι, ότι είμαστε ξένοι, ότι είμαστε άρρωστοι και διεστραμμένοι. Μερικές φορές τις φωνάζουν αυτές τις λέξεις δυνατά , κι άλλεςέρχονται κοντά-πολύ κοντά μας , ψιθυρίζοντάς τες στ’ αυτιά μας. Μην ανησυχείτε ,νιώθουμε πολύ άνετα.Αν ήμασταν ξένοι θα το δηλώναμε.Μα γνωρίζουμε ότι αυτός ο τίτλος δεν μας ανήκει. Θυμόμαστε τους δρόμους όπου ερωτευτήκαμε για πρώτηφορά, τους ανθρώπους που πρώτη φορά αγαπήσαμε, τα σπίτια όπου μεγαλώσαμε, τα σχολεία που πήγαμε. Οι αναμνήσεις μας βρίσκονται πιο κοντά σε εμάς απ’ ότι είναι εκείνοι. Οι αναμνήσεις που αποκτήσαμε είναι τόσο καθαρές που δεν μας επιτρέπουν να μπερδευτούμε ή να αμφιβάλλουμε για τις εαυτές μας.
Εμείς αντλούμε δύναμη μέσω των αναμνήσεων μας, της αγάπης μας, τους καυγάδεςμας. Αντίθετα από εκείνους που ό,τι γνωρίζουν είναι το μίσος – εμείς βρίσκουμε τηνελπίδα στα όνειρα που χτίζουμε με κόπο.
Εμείς αντλούμε δύναμη μέσω των αναμνήσεων μας, της αγάπης μας, τους καυγάδεςμας. Αντίθετα από εκείνους που ό,τι γνωρίζουν είναι το μίσος – εμείς βρίσκουμε τηνελπίδα στα όνειρα που χτίζουμε με κόπο.
Αυτές τις μέρες, προσπαθούμε να κάνουμε τις φωνές μας να ακουστούν από τα σπίτια μας εως τους δρόμους: Ímoun pánta trigýro. #Ήμουνπάντατριγύρω. Σας καλούμε να μας ακολουθήσετε, να μας ακούσετε, να ενισχύσετε τις φωνές μας και να διεκδικήσετε τις αναμνήσεις μας για το μέλλον Μας.
#TOUJOURSETELÀ
Où est notre maison ? Est-ce là où nous sommes nés ? Est-ce l’endroit où nous choisissons nos propres meubles ? Est-ce là où nous payons le loyer, remplissons la cuisine et préparons notre premier repas ? Ou bien est-ce l’endroit où nous avons eu nos plus grandes disputes, d’où nous avons été chassés au moins une fois, où nous nous sommes découverts, où nous avons été forcés d’abandonner la version de nous-mêmes que nous connaissions ? Ou est-ce là où nous avons nettoyé des poils de chat du canapé pour la première fois, où nous avons pris l’habitude d’allumer des bougies, et où nous avons fait notre premier nettoyage de printemps ?
En réalité, tout cela, c’est nous. Tout cela nous appartient.
Depuis quelque temps, certains disent que nous n’appartenons pas aux terres où nous sommes nés. Ils disent que nous sommes importés, étrangers, malades et déviants. Parfois, ils crient ces mots à haute voix, et parfois ils s’approchent très près de nous, en les murmurant à nos oreilles. Ne vous inquiétez pas, nous nous sentons très à l’aise. Si nous étions importés, nous le dirions ; cela ne nous poserait aucun problème. Mais nous savons que ce n’est pas le cas. Nous sommes en paix avec nous-mêmes. Nous nous souvenons des rues où nous sommes tombés amoureux pour la première fois, des personnes que nous avons aimées en premier, des maisons où nous avons grandi, des écoles où nous avons étudié. Nos souvenirs sont bien plus proches de nous qu’eux.
Les souvenirs que nous avons sont si clairs qu’ils ne nous permettent pas de troubler nos esprits ou de douter de nous-mêmes. Nous puisons notre force dans nos souvenirs, nos amours, nos luttes. Malgré ceux dont la seule connaissance est la haine, nous trouvons de l’espoir dans les rêves que nous construisons avec difficulté.
En tant que personnes LGBTI+ en Turquie, les attaques haineuses auxquelles nous faisons face depuis un certain temps, nous préoccupent bien sûr. Nous connaissons l’ampleur de l’alliance formée contre nous et l’impact des mensonges qui sont racontés à notre sujet; nous faisons face aux conséquences de cela à chaque instant de nos vies. Mais nous sommes trop divers pour qu’ils puissent nous uniformiser avec leurs mensonges, trop forts pour qu’ils puissent nous intimider avec la peur, et trop réels et éternels pour qu’ils puissent nous détruire par le rejet.
Ces jours-ci, nous essayons de faire entendre nos voix, de nos maisons jusqu’aux rues: #ToujoursÉtéLà. Nous vous appelons à nous suivre, à nous écouter, à amplifier nos voix et à revendiquer nos souvenirs pour notre avenir.
#SEMPRESTATIQUI
In realtà, siamo tutti noi. È tutto nostro.
Da un po’ di tempo alcuni stanno dicendo che noi non apparteniamo al posto in cui siamo nati. Dicono che siamo importati, che siamo stranieri, che siamo malati e perversi. A volte gridano queste parole forte, e a volte vengono molto vicini a noi per sussurrarcele nelle orecchie. Non vi preoccupate, siamo molto a nostro agio. Se fossimo stati importati, lo avremmo detto; non abbiamo alcun problema. Ma sappiamo di non esserlo stati. Ricordiamo le strade dove si siamo innamorati per la prima volta, le persone che per prime abbiamo amato, le case in cui siamo cresciuti, le scuole frequentate. I nostri ricordi sono molto più vicini a noi di loro. I nostri ricordi sono così vividi che non ci lasciano annebbiare le nostre menti o dubitare di noi stessi.
Recuperiamo forze dai nostri ricordi, dai nostri amori, dalle nostre litigate. Nonostante tutti quelli che conoscono solo l’odio; noi troviamo speranza nei nostri sogni che costruiamo con difficoltà.
In quanto persone LGBTI+ in Turchia, gli attacchi di odio che abbiamo subito per un po’ ci preoccupano sicuramente. Sappiamo della grandezza dell’alleanza formatasi contro di noi e l’impatto delle bugie dette su di noi; subiamo le conseguenze di queste in ogni momento della nostra vita. Ma noi siamo troppo diversi perché loro ci possano associare alle loro bugie, troppo forti perché possano intimidirci con la paura, e troppo veri ed eterni perché loro possano distruggerci con il rifiuto.
Questi giorni stiamo provando a far sentire le nostre voci sentite dalle nostre case sulle strade: #SempreStatiQui. Vi chiediamo di seguirci, di ascoltarci, di amplificare le nostre voci, e di reclamare i nostri ricordi per il nostro futuro.
#SIEMPREHEESTADOAQUÍ
Dónde está nuestra casa? Está donde nacimos? Es el lugar en el que elegimos nuestros propios muebles? Es donde pagamos el alquiler, llenamos la alacena de la cocina y hacemos nuestra primera comida? O es donde tuvimos nuestras grandes peleas, donde nos echaron por lo menos una vez a la calle, donde nos conocimos a nosotros mismos y donde fuimos forzados a dejar nuestra identidad de lado? O es tal vez donde limpiamos pelos de gato del sofá por primera vez, hicimos un hábito de encender velas y donde hicimos nuestra primera limpieza de primavera.
De hecho, es todos nosotros. Es todo nuestro.
Desde hace un tiempo, algunas personas dicen que no pertenecemos a la tierra en la que nacimos. Dicen que somos inmigrantes, que somos forasteros, que estamos enfermos y somos pervertidos. Algunas veces nos gritan esas palabras y otras veces se acercan mucho a nosotros, susurrándolas en nuestros oídos. No te preocupes, nos sentimos muy cómodos. Si fuéramos inmigrantes, lo diríamos, no tenemos ningún problema al respecto. Pero sabemos que no lo somos. Recordamos las calles en las que nos enamoramos por primera vez, la gente que amamos por primera vez, las casas en las que crecimos y las escuelas a las que fuimos. Nuestros recuerdos están mucho más cerca de nosotros de lo que ellos lo están. Los recuerdos son tan nítidos que no permiten que dudemos de nosotros mismos.
Sacamos fuerzas de nuestros recuerdos, nuestros amores, nuestras batallas. A pesar de aquellas personas que solo conocen el odio; encontramos esperanza en los sueños que conseguimos construir con dificultad.
Como personas LGBTI+ en Turquía, los ataques de odio que estamos enfrentando desde hace tiempo nos preocupan. Sabemos el nivel de la alianza formada en nuestra contra y el impacto que producen las mentiras hacia nosotros; nos enfrentamos a las consecuencias a cada momento. Pero somos demasiado diversos como para que ellos nos unifiquen con sus mentiras, demasiado fuertes para que nos intimiden y demasiado reales y eternos para que nos destruyan con su rechazo.
Actualmente, estamos tratando que se escuchen nuestras voces desde nuestras casas hasta las calles: #SiempreHeEstadoAquí. Te llamamos a ti para que nos sigas, nos escuches, para amplificar nuestras voces y reclamar nuestros recuerdos para nuestro futuro.
#ЯВсегдаЗдесь
Что такое дом? Может, это место, где мы родились? Или то пространство, где мы с любовью расставляем мебель? А может, это дом, где мы платим аренду, и готовим вкусную еду на кухне? Или это место где случаются ссоры, откуда нас хотя бы раз прогоняли, где мы столкнулись с собой настоящими, где нас заставили отказаться от той части, что мы уже успели в себе полюбить? А, может, это там, где мы впервые убрали кошачью шерсть с дивана, зажгли свечи, которые согрели вечер, и провели свою первую весеннюю уборку?
На самом деле, дом — это всё вместе взятое. Дом – это каждый из нас. Это всё наше.
Уже давно кто-то шепчет, что мы не принадлежим этой земле, где родились. Говорят, что мы чужаки, что мы — инородные, больные и испорченные. Иногда эти голоса звучат громко, как ураган, а порой они подкрадываются, шепча свои слова прямо в ухо. Но не бойтесь этого — мы должны в себя верить. Если бы мы были чужими, мы бы так и сказали — ведь у нас нет страха признать правду. А наша сила – в правде. Мы помним улицы, где впервые встретили любовь и людей, которых впервые обняли. Помним и дома, в которых выросли, и школы, что научили нас мечтать. Наши воспоминания такие ясные и яркие, что не оставляют места для сомнений и тумана в голове.
Мы черпаем силу из наших светлых воспоминаний и от людей, которых мы любили. Мы извлекаем уроки из ссор, что сделали нас сильнее. Мы способны мечтать и бороться за свое будущее, не обращая внимание на тех, кто полон ненависти.
Как ЛГБТИ+ люди в Турции, да, порой мы сталкиваемся с волнами злобы и непринятия. Порой это пугают нас, но не останавливает. Мы видим их ложь, знаем, как они пытаются разобщить нас, как их страхи превращаются в угрозы. Но мы — слишком разнообразные, чтобы быть сломленными. Мы слишком сильные, чтобы их страхи погасили наш свет. И мы слишком настоящие, чтобы их непринятие уничтожило нас.
Сегодня мы сделаем так, что наши голоса услышат — от наших домов до улиц: #ЯВсегдаЗдесь. Мы призываем вас следовать за нами, слушать нас, не молчать и сохранить наши воспоминания ради будущего.
#WARIMMERDA
Wo ist unser Zuhause? Ist es der Ort, an dem wir geboren wurden? Ist es der Ort, an dem wir unsere eigenen Möbel aussuchen? Ist es der Ort, an dem wir die Miete zahlen, die Küche einrichten, und unsere erste Mahlzeit zubereiten? Oder ist es der Ort, an dem wir unsere größten Streitereien hatten, an dem wir mindestens einmal rausgeschmissen wurden, an dem wir uns selbst erkannt haben, an dem wir gezwungen waren, das Selbst aufzugeben, das wir erkannt hatten? Oder ist es der Ort, an dem wir zum ersten Mal das Sofa von Katzenhaaren entfernten, das Anzünden von Kerzen zur Gewohnheit machten und unseren ersten Frühjahrsputz machten?
Eigentlich ist es jeder von uns. Es ist alles von uns.
Seit einiger Zeit behaupten einige Leute, dass wir nicht zu dem Land gehören, in dem wir geboren wurden. Sie sagen, dass wir importiert sind, dass wir Fremde sind, dass wir krank und pervers sind. Manchmal schreien sie diese Worte laut, und manchmal kommen sie ganz nah an uns heran und flüstern sie uns ins Ohr. Aber keine Sorge, wir fühlen uns sehr wohl. Wenn wir importiert wären, würden wir es sagen; wir hätten kein Problem damit. Aber wir wissen, dass wir es nicht sind. Wir erinnern uns an die Straßen, in denen wir uns zum ersten Mal verliebt haben, an die Menschen, die wir zum ersten Mal geliebt haben, an die Häuser, in denen wir aufgewachsen sind, an die Schulen, die wir besucht haben. Unsere Erinnerungen sind uns viel näher, als sie es sind. Die Erinnerungen, die wir haben, sind so klar, dass sie uns nicht erlauben, unseren Verstand zu trüben oder an uns selbst zu zweifeln.
Wir schöpfen Kraft aus unseren Erinnerungen, unseren Lieben, unseren Kämpfen. Trotz derer, die nur Hass kennen, finden wir Hoffnung in unseren Träumen, die wir mühsam aufbauen.
Als LGBTI+-Personen in der Türkei machen uns die Hassattacken, denen wir seit einiger Zeit ausgesetzt sind, natürlich Sorgen. Wir kennen die Größe der gegen uns gebildeten Allianz und die Wirkung der Lügen, die über uns verbreitet werden, und wir sind in jedem Moment unseres Lebens mit den Folgen dieser Lügen konfrontiert. Aber wir sind zu verschieden, als dass sie uns mit ihren Lügen vereinen könnten, zu stark, als dass sie uns mit Angst einschüchtern könnten, und zu real und ewig, als dass sie uns mit Ablehnung zerstören könnten.
Heutzutage versuchen wir, uns von zu Hause aus auf der Straße Gehör zu verschaffen: #WarImmerDa. Wir rufen Sie dazu auf, uns zu folgen, uns zuzuhören, unserer Stimme Gehör zu verschaffen und unsere Erinnerungen für unsere Zukunft einzufordern.
#ԵսՄիշտԱստիԵղածԵմ
Մեր տունը ո՞ւր է: Այն տեղը՞, ուր ծնած ենք: Թե՞ այն տեղը, ուր իրերը մենք կրնանք ընտրել: Այն վայրը, ուր վարձքը կը վճարենք, խոհանոցը կը լեցնենք, առաջին ուտեստը կը պատրաստենք: Թե՞ ամենամեծ վէճերը ունեցած, առնուազն մէկ անգամ դուրս հանուած, ինքզինքնիս ճանչցած, բայց ճանչցած ինքնութեննէս հրաժարուելու ստիպուած վայրը: Կամ այն վայրը, ուր առաջին անգամ բազկաթոռէն կատուի մազերը մաքրեցինք, մոմ վառելը սովորութիւն դարձուցինք, առաջին գարնան մաքրութիւնը կատարեցինք:
Արդարեւ, այդ բոլորը մենք ենք։ Այդ բոլորը մեզի կը պատկանին։
Վերջերս մէկ քանի հոգի մեզի կը խօսին, թէ մենք ծննդավայրին չենք պատկանիր: Կ’ըսեն, թէ ներմուծուած ենք, օտար ենք, հիւանդ եւ աղաւաղուած ենք: Այս խօսքերը երբեմն բարձրաձայն կը պոռան, երբեմն ալ շատ մօտենալով՝ ականջներուն մէջ կը փսփսան։ Մեր սիրտը հանգիստ է: Եթէ ներմուծուած ըլլայինք, պիտի ըսէինք, խնդիր չունինք այդ հարցով, բայց գիտենք, որ չենք: Յիշողութեան մէջ կը պահենք մեր առաջին սիրահարուած փողոցները, առաջին սիրած մարդիկը, մեծցած տուները, մեր դպրոցները։ Մեր յիշատակները շատ աւելի մօտ են մեզի, քան անոնց: Մեր միտքը այնքան պարզ է, որ չենք կրնար կասկածիլ մեզի:
Մեր յիշատակներէն, սիրուններէն, մեր վէճերէն ուժ կը քաղենք։ Հակառակ անոնց, որոնք միայն ատելութիւն գիտեն, մենք մեր դժուարութիւններէն ծնած երազներով յոյսով կը լէցուինք:
ԼԳԲՏԻ+ անձինք Թուրքիոյ մէջ՝ ատելութեան յարձակումներու բախուիլը, անշուշտ, մեզ կը մտահոգէ։ Գիտենք, թէ մեր դէմ ստեղծուած դաշինքը որքան մեծ է եւ մեր մասին ըսուած սուտերուն ազդեցութիւնը որքան խորն է։ Կեանքին իւրաքանչիւր պահուն այդ սուտերու հետեւանքներուն կը հանդիպինք: Բայց գիտենք, թէ որքան բազմազան ենք, որ չենք կրնար միատեսակ դարձուիլ սուտերով, չեն կրնար վախով լռեցնել կամ մերժելով ոչնչացնել։ Մենք իրական ենք եւ անվերջ:
Վերջերս մեր տուներէն փողոցներուն ձայն տալ կը փորձենք: «#ԵսՄիշտԱստիԵղածԵմ» կ’ըսենք։ Ձեզ ալ կը հրաւիրենք՝ մեզ դիտելու, լսելու, ձայն տալու մեր ձայնին, եւ մեր յիշատակները պաշտպանելու մեր ապագային համար։
